naturę Jaźni i stwarza doświadczenia mnogości i odrębności od .

Skoku do oceanu.. Wypowiadania o zdaniach nieprzekładalnych na jego język atrybutu "prawdziwy" lub "nieprawdziwy", musiałaby u niego dla słowa "prawdziwy" obowiązywać dyrektywa znaczeniowa nie odnosząca się wcale do znaczenia tych zdań, gdyż to znaczenie nie znajduje się w jego aparaturze pojęciowej. Musiałaby to być dyrektywa znaczeniowa, która by pozwalała wypowiadać atrybut "prawdziwy" np. na podstawie zewnętrznej formy tych zdań. Można wątpić, czy ktoś dysponuje taką dyrektywą znaczeniową dotyczącą słowa "prawdziwy", a nie uwzględniającą znaczeniową bądź co bądź prawdopodobnie każdy teoretyk poznania uznałby taką dyrektywę znaczeniową za niezgodną z jego pojmowaniem słowa i "prawdziwy" <8>. Możemy sobie jednak przedstawić innego teoretyka poznania, mówiącego językiem nieprzekładalnym na język pierwszego teoretyka poznania. W języku tym znowu istniałby wyraz. - Ciupaga! - oznajmił z triumfem, odkładając. - Z pewnością nie - odparł z absolutnym przekonaniem. ięga Tajemnic, jeśli przyjąć, że kiedykolwiek istniała, była jisana, jak twierdzą, w starym języku vanzagara, a nie iszaniną greki i egipskich hieroglifów jak ta książeczka. ;sztą Księga Tajemnic to podobno obszerna praca, a nie ły tomik. adeline była zadowolona z werdyktu Pitneya, ale z jakichś vodów nie satysfakcjonował jej w pełni. Wsunęła stopy aantofle, wzięła świecę i zdecydowanie ruszyła w stronę wi. Jeśli mam nie spać do rana, to muszę sobie przynieść ;uchni coś do zjedzenia, pomyślała. Kawałek sera albo pozostawiony z kolacji plaster pieczeni pomoże mi zapomnieć o koszmarnym śnie. Naciskając klamkę, przypadkowo dotknęła klucza tkwiącego w zamku. Zawahała się, czując pod palcami chłód metalu. W jej wyobraźni pojawił się zakrwawiony klucz, leżący na podłodze. Otrząsnęła się szybko i wyszła na korytarz. Niemal bezszelestnie zeszła do holu i skierowała się do ciemnej kuchni. Postawiła świecę na stole i rozpoczęła poszukiwania. Wyczuła czyjąś obecność w drzwiach za sobą, akurat w momencie, gdy znalazła resztki ciasta z jabłkami. Zaskoczona postawiła talerz na stole i odwróciła się. W drzwiach stał Artemis. Dłonie miał wciśnięte głęboko w kieszenie czarnego jedwabnego szlafroka, włosy w nieładzie. - Wystarczy dla dwóch osób?. - Signor Rivarez, wszystko, co wiem o pańskiej karierze, wydaje mi się złe i szkodliwe, a przez długi czas uważałem pana za człowieka bezwzględnego, gwałtownego i z niczym się nie liczącego. W pewnej mierze i dziś jeszcze podtrzymuję ten mój sąd. Jednakże w ciągu ostatnich dwóch tygodni okazał pan, że jest człowiekiem dzielnym i wiernym wobec swych przyjaciół. Także u żołnierzy umiał pan wzbudzić przywiązanie i szacunek, czego nie każdy zdołałby dokonać. Myślę więc, że może pana osądziłem fałszywie, że może w głębi duszy jest pan lepszy, niż to na zewnątrz okazuje. Zwracam się przeto do owego lepszego ja w panu i solennie pana błagam, zaklinam na sumienie, byś mi powiedział prawdę: jak postąpiłbyś będąc na moim miejscu? Nastąpiła długa chwila milczenia, po czym Szerszeń podniósł nań oczy. - Co najmniej postanawiałbym sam o swoich czynach i przyjmował za nie odpowiedzialność. A z pewnością nie łaziłbym do drugich, by z chrześcijańską tchórzliwością prosić ich o rozwiązywanie za mnie własnych mych zagadnień! Wybuch był tak nagły, a niezwykła jego namiętność i gwałtowność stanowiły takie uderzające przeciwieństwo sztucznej obojętności przed chwilą, że zdawało się, iż teraz dopiero zrzucił z siebie maskę. - My, ateiści - mówił w uniesieniu - rozumiemy, że jeśli człowiek ma do zniesienia jakiś ciężar, to musi go znosić, jak może, a jeśli pod nim upadnie, ha! tym gorzej dla niego. Ale chrześcijanin musi jęczeć przed swym Bogiem lub swymi świętymi, a jeśli oni nie chcą mu pomóc, to bodaj przed swymi nieprzyjaciółmi - zawsze znajdzie sobie czyjeś-barki, by na nie zwalić swój ciężar. Czy to może wasza Biblia albo mszał czy inne jakieś teologiczne bazgroły nakazują pytać drugiego, co czynić? Wielkie nieba! Człowieku, czy sądzisz, iż nie mam już dość własnego ciężaru, że chcesz na moje barki zwalić odpowiedzialność za swoje czyny? Wracaj do swego Jezusa, on wymagał ostateczności, to i wy zróbcie to samo. Ostatecznie zabijecie tylko ateistę, człowieka, który źle wymawia "szibolet" 33, a to chyba nie jest zbrodnią. Urwał, z trudem chwytając oddech, po czym znów wybuchnął: - I wam to mówić o okrucieństwie? Przecież ten osioł dardanelski, pułkownik, nie mógłby mnie tak dręczyć, chociażby się nie wiem jak starał - za głupi na to. Bo najwyżej wymyśli rzemienne więzy, a gdy je już zaciśnie, to wyczerpie się cały jego dowcip. Każdy dureń to potrafi! Ale wasza eminencja... "Racz pan podpisać na siebie wyrok śmierci, bo ja mam zbyt czułe serce, bym sam to mógł uczynić". Och, na to potrzeba być chrześcijaninem, by w ten sposób smagać, delikatnym, współczującym chrześcijaninem, który blednie na widok zbyt ciasnego rzemienia! Powinienem się był domyślić, gdy eminencja wchodził tu niby anioł miłosierdzia... tak wzburzony "barbarzyństwem" pułkownika... że teraz dopiero zacznie się moja męka! Czemu eminencja na mnie tak patrzy? Ależ zgódź się, człowieku, oczywiście, i wracaj do domu na obiad. Cała ta historia niewarta tyle zachodu. Powiedz swemu pułkownikowi, że może mnie zastrzelić albo powiesić, co ładniej, albo też upiec żywcem, jeśli mu to sprawi przyjemność, i niech mu to wyjdzie na zdrowie. Szerszeń zmieniony był w tej chwili nie do poznania; bezprzytomny z wściekłości i rozpaczy, drżał cały i ciężko dyszał, a w oczach migotały mu zielone błyski jak u rozwścieczonego kota. Montanelli wstał i patrzył nań w milczeniu. Nie domyślał się bezpośredniej przyczyny tych namiętnych wyrzutów, lecz rozumiał, jak otchłanny ból je dyktował, a rozumiejąc przebaczył w duszy wszystkie dawne obelgi. - Spokojnie! - rzekł. - Nie miałem zamiaru urazić pana tak boleśnie. Zaiste, nigdy nie chciałem zwalać swego ciężaru na pańskie barki, bo i tak ma pan aż nadto do dźwigania. Świadomie nie postąpiłem tak nigdy wobec żadnej istoty żyjącej... - Kłamstwo! - krzyknął Szerszeń z płonącymi oczyma. - A biskupstwo? *" ..Biskupstwo?.